[بخشِ اول: فلسفهٔ گرسنگیِ سیاسی]

[بخشِ اول: فلسفهٔ گرسنگیِ سیاسی]
اصل ۲۵۰۱: ماهِ رمضان باید مانورِ «فقرشناسی» برای مسئولان باشد، نه جشنوارهٔ «سفره‌آرایی» و افطاری‌های دیپلماتیک.
اصل ۲۵۰۲: گرسنگی‌ کشیدنِ مسئولی که انبارش پر است، ریاست؛ گرسنگیِ پدری که جیبش خالی است، جهاد.
اصل ۲۵۰۳: روزه یعنی بستنِ دهان بر نان تا یاد بگیریم بستنِ دست بر بیت‌المال را. کسی که دستش کج است، دهان‌بستنِ او بازی است.
اصل ۲۵۰۴: تشنگیِ روزه‌دار یادآورِ عطشِ خوزستان و سیستان است؛ اگر مدیری در تشنگی‌اش یاد لوله‌کشیِ آب نیفتد، روزه‌اش باطل است.
اصل ۲۵۰۵: تقوا در ماهِ رمضان، شمردنِ دانه‌های تسبیح نیست؛ تقوا یعنی شمردنِ تعدادِ بیکارانی که با یک امضای غلط ایجاد شده‌اند.
✍️ تجسّدِ اراده بر مدارِ واقعیت — دکتر بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَد | اتاقِ استراتژی
🆔 @bmlimit
⚓️ گروهِ بُنیانِ کلانِ راهبریِ دانایی