بخش اول فلسفه گرسنگی سیاسی

بخشِ اول: فلسفهٔ گرسنگیِ سیاسی
اصل ۲۵۰۶: حلولِ ماهِ رمضان مبارک نیست، اگر «حلولِ عدالت» در ادارات رؤیت نشود.
اصل ۲۵۰۷: سحری خوردن برای کسی که قصدِ خواب دارد، اتلافِ انرژی است؛ سحری، سوختِ موشکِ اراده برای کسی است که می‌خواهد بیدار بماند و کار کند.
اصل ۲۵۰۸: ضعفِ جسمانیِ ناشی از روزه افتخار است؛ اما ضعفِ مدیریتیِ ناشی از روزه خیانت است. حق ندارید بگویید: «روزه‌ام؛ حالِ کار ندارم».
اصل ۲۵۰۹: بویِ دهانِ روزه‌دار نزدِ خدا خوشبوتر از مشک است؛ اما بویِ گندِ اختلاسِ روزه‌دار عرش را می‌لرزاند.
اصل ۲۵۱۰: افطار، لحظهٔ پیروزیِ اراده بر غریزه است؛ نه لحظهٔ حملهٔ غریزه به قابلمه‌ها.
✍️ تجسّدِ اراده بر مدارِ واقعیت — دکتر بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَد | اتاقِ استراتژی
🆔 @bmlimit
⚓️ گروهِ بُنیانِ کلانِ راهبر دانایییی