من بودم و سایه ایی از تن منتو ندانی زین بوسه اشک که من

من بودم و سایه ایی از تن من...تو ندانی زین بوسه اشک که منم
حیف از تو و حیف های دگر ....که ندانستی رازدار این سوخته منم


سرچشمه ای که از چشمه اش خبردار نبود
چون صیدی که در پی صیاد می گشت و بیمار نبود...


/ نوشته های a....سعید