به سپیدی صبح که

به سپیدی صبح که
پیوند می خورم و با سکوت که هم سو می شوم .
دلم را آرامشی می نوازد که مرا پر می کند
از خودم و از حس خوب رستن ها
و تنم را گرم می کند
آفتاب نرم زمستانی ات و مرا
به خود می کشاند دوباره
هیاهوی شهر و غوغای زندگی
همه ی تکرارها هر دم مرا
پناه به توست از بد حادثه
چون پرنده ای کوچک در میان بارانم
به دست هایت سپرده ام
همه ی زندگی ام را به بوی دعا
هزاران بار و هر بار از ترس هایم بریده ام
دل به دریا سپرده و برقایقی دخیل بسته ام
و هراس و پارو را به آب انداخته
دعای باران می خوانم امروز
زندگی ام را
به خودم بسپار
سیاهی ها که باز می آیند
قایقم پر از عشق
قایقم پر از شادی است