ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻣﺮﺍ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﺑﻨﺪﺍﺯ

ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻣﺮﺍ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﺑﻨﺪﺍﺯ
ﺗﻮﭘﻴﭻ ﭘﻴﭻ ﺭﻩ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﺑﻨﺪﺍﺯ
ﻋﺰﻳﺰﻡ ﺳﻮﺯﻧﻪ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻭﻡ
ﻣﻴﻮﻥ ﭘﻨﺠﻪ ﻭ ﺷﺼﺖ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻭﻡ
ﻧﺎﺯﻧﻴﻨﻢ ﻣﻪ ﺟﺒﻴﻨﻢ
ﺑﺨﻮﺍﺑﻢ ﺑﻠﻜﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﺑﺒﻴﻨﻢ
ﻳﺎﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻱ ﻛﻪ ﺑﻮﺩﻱ ﺯﻫﺮﻩ ﻳﺎﺭ ﻣﻦ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻦ
ﺣﺎﻟﻲ ﻭ ﺧﺎﻟﻴﺴﺖ ﺟﺎﻳﺖ ﺍﻱ ﻧﮕﺎﺭ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺷﺎﻡ ﺗﺎﺭ ﻣﻦ ﺁﺧﺮ ﻛﺠﺎﻳﻲ ﺯﻫﺮﻩ
ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻱ ﺯﻫﺮﻩ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺪﺭ ﺩﺳﺖ ﻫﻢ ﮔﺮﺩﺵ ﻛﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻣﻲ ﺭﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺷﻘﺎﻳﻘﻬﺎ
ﺑﻮﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻟﻄﻒ ﻭ ﺻﻔﺎﻳﻲ ﺯﻫﺮﻩ
ﭼﻮﻥ ﻳﻘﻴﻦ ﻛﺮﺩﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻡ
ﺳﺨﺖ ﮔﺸﺘﻲ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﻛﺮﺩﻱ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻜﺮﺩﻱ ﺯ ﺍﻛﺮﺍﻫﺖ ﻧﺎﺯﻧﻴﻦ ﻳﺎﺭﻡ
ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻮ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻡ ﺁﺧﺮ ﺧﺪﺍﻳﻲ ﺯﻫﺮﻩ
ﺑﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪ ﻏﺮﻭﺏ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﻖ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻳﻢ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻳﺪﻧﺶ ﺁﻧﺠﺎ
ﺗﻜﻴﻪ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻡ ﺩﺍﺩﻱ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻬﺎ ﺑﺲ ﺭﺍﺯﻫﺎﻳﻲ ﺯﻫﺮﻩ