هیچوَقت نِمیبَخشَمِت بِخاطرِ زَمانهایی که بایَد میبوُدی و

هیچوَقت نِمیبَخشَمِت بِخاطرِ زَمانهایی که بایَد میبوُدی و نَبوُدی بِخاطِرِ روُزهایی که بی دَلیل آزارَم دادی بِخاطِرِ شَبهایی که بَرات اَشک ریختَم و نَدیدی بِخاطِرِ حِسّی که به بازیش گِرِفتی بِخاطِرِ تَمومِ بی تَوَجهی هات بِخاطِرِ بُغضهایی که بایَد دَرکِشون میکَردی و نَکَردی بِخاطِرِ تَمومِ فَریادهایی که نَشنیده گِرِفتی بِخاطِرِ اِشتباهاتی که اَزشون گِلِه کَردَم و نَفَهمیدی بِخاطِرِ غُروُرِ شِکَسته ـِم نِفرینِت نِمیکُنَم، چون یه زموُنی دوسِت داشتَم امّا اَز خُدا میخوام که هیچوَقت کَسی به اَندازه ی مَن دوستِت نَداشته باشه اَز خُدا میخوام