ای هستی من !

ای هستی من !
  حقیقت من چنان از تو سرشار است، که وجد و شادمانی را و هم سکوت و آرامش را در مقابل یکدیگر جایز نمی دانم، چه وجد را دریابم که سکوت و نشستن را ناقض است و چه آرامش را دریابم که جشن و سرورم را ناقض است رضایتم حاصل نمی شود. مرا از یگانگی‌ات سرشار کن ، چرا که نگرانم وجد بدون سکوت ، مرا از یاد تو غافل کند. و نگرانم که آرامش بدون پایکوبی کفر نعمت حضورت باشد.
 
زنده ام
       و از تو زنده ام
                  ای زندگی من
                          در من لبریز و سرشار شو
                                    بیش از پیش ، که این تنها چیزی است که می‌توان خواست. و بدون این چیزی نیست که از تو بخواهد