ﺷﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ، ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻟﺒﺮﯾﺰﯼ
ﺷﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ، ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻟﺒﺮﯾﺰﯼ
ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺍﻫﻞ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ ...
ﻭﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺍﺯ ﻋﻤﻖِ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺩﺍﺭﯼ ﻧﻤﮏ ﺑﺮ ﺯﺧﻢ ﯾﮏ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﯼ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ، ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭﺩﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺍﻡ، ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﭼﯿﺰ ﻧﺎﭼﯿﺰﯼ
ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻟﺨﺘﯽ ﭼﻮﺏِ ﺭﺧﺖِ ﺧﻠﻮﺗﺖ ﺑﺎﺷﻢ
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺩﻭﺵ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﻭﯾﺰﯼ
«ﻣﻦ » ﺳﯿﺼﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﮔﻢ ﺷﺪ
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﺧﯿﺰﯼ
ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺑﺖ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ، ﺑﺎ ﻏﻢ ﮔﻼﻭﯾﺰﯼ
ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﯼ ﺑﯿﺴﺘﻮﻥ ﺑﯽ ﺷﮏ ﺗﻮ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﯼ
ﻧﺎﻑ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺍﺯﻝ ﺑﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺍﻫﻞ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ
« ﺳﯿﺪ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺳﯿﺪ ﺁﻗﺎﯾﯽ
ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺍﻫﻞ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ ...
ﻭﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺍﺯ ﻋﻤﻖِ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺩﺍﺭﯼ ﻧﻤﮏ ﺑﺮ ﺯﺧﻢ ﯾﮏ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﯼ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ، ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭﺩﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺍﻡ، ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﭼﯿﺰ ﻧﺎﭼﯿﺰﯼ
ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻟﺨﺘﯽ ﭼﻮﺏِ ﺭﺧﺖِ ﺧﻠﻮﺗﺖ ﺑﺎﺷﻢ
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺩﻭﺵ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﻭﯾﺰﯼ
«ﻣﻦ » ﺳﯿﺼﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﮔﻢ ﺷﺪ
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﺧﯿﺰﯼ
ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺑﺖ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ، ﺑﺎ ﻏﻢ ﮔﻼﻭﯾﺰﯼ
ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﯼ ﺑﯿﺴﺘﻮﻥ ﺑﯽ ﺷﮏ ﺗﻮ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﯼ
ﻧﺎﻑ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺍﺯﻝ ﺑﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺍﻫﻞ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ
« ﺳﯿﺪ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺳﯿﺪ ﺁﻗﺎﯾﯽ
- ۸۰۵
- ۲۱ اسفند ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط