‍ #بعد_از_پیغمبر

‍ #بعد_از_پیغمبر
#قائم_مقامی
جریان انحرافی ای که پس از پیامبر اسلام(ص) ظهور کرد، خصوصاً حدود دو دهه حاکمیت مطلق #امویان، یعنی فاصله میان شهادت حضرت امیر(ع) و به حکومت رسیدن #یزید که طول دوران حکومت معاویه بود (40 تا 60 هجری قمری)، با بهره گیری از انواع و اقسام روشهای فرهنگی و سیاسی همچون:
🔸 جعل احادیث و انتشار گسترده آنها،
🔸 تبلیغاتِ عوامفریبانه گسترده،
🔸 آموزشهای نادرست و یکسویه دینی
🔸 و نیز اعمال محدودیت برای اهل بیت(ع) و بازماندگان از اصحاب #پیامبر و تابعینی که با سیاستهای آنها مخالفت می کردند و دور کردن آنها از جامعه؛ کوشید تا مرجعیت خود را در شناخت احکام و تعیین ارزشهای دینی به جامعه بقبولاند.
به گونه ای که #مردم برای شناخت دین و داوری در مورد اینکه چه چیزی از #دین است و چه چیزی از دین نیست و چه کسی مومن و دیندار است و چه کسی نیست، به آنان مراجعه کنند و تا حد زیادی نیز در این سیاست خویش موفق شدند.
خصوصاً اینکه نسل جدید مسلمانان اصولاً تمام رشد خود را در همین دوران و در همین بستر فرهنگی، تربیتی و تبلیغاتی گذرانده بودند و هیچ درک و شناختی از گذشته (زمان پیامبر و حضرت امیر) نداشتند...
به تعبیر حضرت امیر(ع) که سالها پیش در مورد آینده و نتیجه سیاست امویان فرموده بود، [آنها] درصدد بودند  #دروغ ، جهل ، ظلم و دشمنی را به جای راستی، حقیقت ، #عدالت ، فضیلت و دوستی حاکم گردانند و در یک کلام اسلام همچون پوستین وارونه ای عرضه گردد.

آیت الله سید عباس حسینی قائم مقامی
کتاب قدرت و مشروعیت