ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻥ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺧﺎﮐﯽ ﻭ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻭ ﮔﺮﻡ

ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻥ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺧﺎﮐﯽ ﻭ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻭ ﮔﺮﻡ
ﻭﺍﺳﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﻮﺟﺎ ﻗﺎﻣﺘﻢ ﯾﻪ ﺑﺴﺘﺮ ﻧﺮﻡ
ﯾﻪ ﻋﺰﯾﺰ ﺩﺭﺩﻭﻧﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﺧﯿﺲ ﻣﻮﺟﺎ
ﯾﻪ ﻧﮕﯿﻦ ﺳﺒﺰ ﺧﺎﻟﺺ ﺭﻭﯼ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮ ﺩﺭﯾﺎ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺗﻮ ﺭﺳﯿﺪﯼ ﺗﻮﯼ ﻗﻠﺒﻢ ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ
ﻏﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺭﻭ ﺗﻮ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ
ﺯﯾﺮ ﺭﮔﺒﺎﺭﻩ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺩﻟﻢ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺯﯾﺮ ﻭ ﺭﻭ ﺷﺪ
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﺸﻘﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﻮﻧﻢ ﺁﺭﺯﻭ ﺷﺪ
ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪﯼ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﺮﯾﺪ ﺗﻮ ﺳﯿﻨﻪ
ﺍﺑﺮ ﻭ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺩﺭﯾﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺣﺲ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﻫﻤﯿﻨﻪ
ﺍﻭﻣﺪﯼ ﺗﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ ﺑﯽ ﺑﻬﻮﻧﻪ ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ
ﺍﻣﺎ ﺗﺎ ﻗﺎﯾﻘﯽ ﺍﻭﻣﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺩﻟﻢ ﮔﺬﺷﺘﯽ
ﺭﻓﺘﯽ ﺑﺎ ﻗﺎﯾﻖ ﻋﺸﻘﺖ ﺳﻮﯼ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻦ ﻭ ﺩﻝ ﺍﻣﺎ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﺖ ﻟﺒﻪ ﺩﺭﯾﺎ
ﺩﯾﮕﻪ ﺭﻭ ﺧﺎﮎ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﻧﻪ ﮔﻠﯽ ﻫﺴﺖ ﻧﻪ ﺩﺭﺧﺘﯽ
ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﻩ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ
ﺩﻝ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻏﺮﯾﺒﻢ ﺩﺍﺭﻩ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﻩ
ﻭﻟﯽ ﺣﺘﯽ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﺩﻥ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﺍﻏﺘﻮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻩ
ﻣﯽ ﺭﺳﻪ ﺭﻭ
ﺯﯼ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﻗﻌﺮ ِ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﯽ ﺷﻪ ﺧﻮﻧﻢ
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﻭ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﻋﺸﻘﺖ ﺑﺎﺯ ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ