.

.

نــاز تـو و نـیاز مـن ، ای مــه دل پـذیـر مـن
دل ز کـفـم ربــودی و بـاز شــدی عزیز مــن

آمـده ام فـدا کـنـم ،روح و تـنــم بپــای تــو
بـرق نـگاهت دلبرا حک شـده در ضمیر مـن

عـشـق ز دام رهـیده ام بـاز بیـا بــه دام دل
یـا بـشـوم اسیـر تــو ، یا بشـوی اســیر مـن

گـر تـو رهـا کنـی مـرا با دل بـی قـرار خـود
روز قـیامـتی شــود ، خانـه ام از نـفیـر مـن

کاش دمـی قـدم نهی ، بر دل بی قـرار  مـن
دل به رهت سپرده ام تاکه شدی مسیر من

آمده ام  بـه کـــوی تا که شـبم سحــر شـود
شمـع شـب تارم شـوی ،در وادی و کویر من

یخ زده است حال دلـم تا تو شبی نظر کنی
گرم شود با عشوه ات این شب زمهـریر من

بـا نـفس بهـاری ات ، باز بـه دلـم امـید بـده
تـا که فــنا شود دمی، این غـم دامنـگیر من

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‍‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‍‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‎‌═══