⚫امیرالمؤمنین فرمود:

⚫امیرالمؤمنین فرمود:
به خدا قسم فاطمه به من وصیت کرده بود
که شما دو نفر بر سر جنازه‏ ی او و نماز بر او حاضر نشوید.
من هم کسی نیستم که امر او و وصیتش را مخالفت کنم.

⚫عُمَر گفت :این سر و صداها را رها کن.
هم اکنون کنار قبرها می ‏روم و آنها را نبش می کنم
تا جنازه ‏ی فاطمه را پیدا کنم و بر بدن او نماز بخوانم!

⚫حضرت فرمود:
بخدا قسم اگر کوچکترین اقدامی در این باره کنی
آنگاه من جز با شمشیر با تو روبرو نخواهم شد
قبل از آنکه بتوانی کاری انجام دهی.

⚫عمر فریاد زد:
عده ‏ای از زنان مسلمین بیایند تا این قبرها را بشکافیم
و جنازه‏ ی فاطمه را پیدا کنیم تا بر بدن او نماز بگذاریم
و قبر او را زیارت کنیم!!

⚫این خبر به امیرالمؤمنین رسید.
حضرت قبای زرد رنگی را که در جنگهای شدید می ‏پوشید به تن کرد
و بحال غضبناک که چشمانش سرخ شده
و رگهایش بالا آمده بود با تکیه بر شمشیر ذوالفقار آمد
تا وارد بقیع شد.

⚫یک نفر جلوتر سراغ مردم رفت
و خبر داد که علی بن ابی ‏طالب می ‏آید
و به خداقسم یاد می‏کند که اگرسنگی ازاین قبرهاحرکت داده شود
شمشیر خواهد کشید تا همه را بکشد.

⚫عمر و اصحابش مقابل حضرت درآمدند و عمر گفت:
چه خبر است ای اباالحسن!
بخدا قسم قبر او را می شکافیم و حتماً بر او نماز می ‏خوانیم!
⚫مولا لباس عمر را گرفت و او را تکانی داد
و بر زمین زد و فرمود:
ای عمر، حق خود را رها کردم تا مردم از دین برنگردند،
و اما قبر فاطمه، قسم به آنکه جان علی بدست اوست،
اگر تو و اصحابت در این باره کوچکترین اقدامی کنید
زمین را از خون شما سیراب می ‏کنم.
اکنون اگر می ‏خواهی اقدام کن.
من اگر شمشیر بکشم آن را غلاف نمی ‏کنم
مگر با گرفتن جان تو!
تو همان کسی نیستی که پیامبر قصد کشتن تو را داشت
و سراغ من فرستاد،
من هم با شمشیر آمدم و بسوی تو هجوم آوردم
تا تو را بکشم ولی این آیه نازل شد که
بر اینان عجله نکنید که جزای عملشان را آماده می ‏کنیم؟

⚫ابوبکر فوراً جلو آمد و گفت:
ای اباالحسن، بحق پیامبر و بحق آنکه بالای عرش است،
عمر را رها کن.
بدان که آنچه تو کراهت داری انجام نخواهیم داد.

⚫مولا عمر را رها کرد و مردم متفرق شدند
و از آن روز فکر پیدا کردن قبر فاطمه علیه السلام را از یاد بردند.