معلم پای تخته داد میزد

معلم پای تخته داد میزد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گَرد پنهان بود
ولی آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر‍ - جوانان - را ورق میزد
برای آنکه بی خود ، های و هو می کرد و با آن شور بی پایان
تساوی های جبری را نشان می داد
با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت:
- یک با یک برابر است...-
از میان جمع شاگردان یکی برخاست،
همیشه یک نفر باید به پا خیزد.
به آرامی سخن سر داد:
تساوی اشتباهی فاحش و محض است...
معلم
مات بر جا ماند.
و او پرسید:
اگر یک فرد انسان، واحد یک بود آیا باز
یک با یک برابر بود؟
سکوتِ مُدهِشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد:
آری برابر بود
و او با پوزخندی گفت:
اگر یک فرد انسان، واحدِ یک بود
آن که زور و زر به دامن داشت، بالا بود
وانکه
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود....
اگر یک فرد انسان ،واحدِ یک بود
آن که صورت نقره گون،
چون قرصِ مَه می داشت
بالا بود
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود....
اگر یک فرد انسان، واحدِ یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می پرسم: یک اگر با یک برابر بود
نان و مالِ مفت خواران
از کجا آماده میگردید؟
یا چه کس دیوارِ چین ها را بنا می کرد؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟
یا که زیرِ ضربتِ شلاق لِه می گشت؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟
معلم ناله آسا گفت:
- بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:
یک با یک برابر نیست.....

خسرو گلسرخی