از میان آدمها، نگرانی ام برای آنهایی که مهربانند از همه ب

از میان آدمها، نگرانی ام برای آنهایی که مهربانند از همه بیشتر است. در چهارچوب ذهنی آدمهای نامهربان، تنها چیزی که جا میگیرد و جور در می آید منافع شخصی‌ست. چنین اشخاصی اساسا کاری به کارِ تداوم و سلامتِ یک ارتباط ندارند و دوستی هاشان، اگر بشود اسمش را دوستی گذاشت بر پایه‌ی دو دو تا چهارتای مشمئزکننده‌ایست که حتی تصور آن کراهت دارد چه رسد به تن دادن به بده بستان های عاطفی با چنین آدمهایی.

اما آدمهای مهربان همواره و بی توقع مهربانند، حتی اگر هزاران بار دستی نامهربان آنها را از بالا بلندی های رفاقت به ته دره هولناک نارفیقی هول بدهد، باز مهربان خواهند ماند. غم انگیزترین اتفاق اما از بین رفتن اعتقاد و اعتماد آنها به انسانیت و به مهر قلب هاست. مهر می ورزند بخاطرایمان و دلِ خودشان و نه به این دلیل که معتقد باشند حق همه انسانها عشقی بی پیرایه است، چرا که به واقع آدمها چیزی بر خلاف این را ثابت کرده اند. آدمهای نامهربان دانسته یا ندانسته، زیر پای مهربانی را خالی می کنند. درست مثل فضانوردی که خودش را در خلائی سرد و بی‌انتها رها می کند و گرچه می داند هر لحظه احتمال برخورد با سنگهای آسمانی هست اما باوری خوشبینانه او را به حضوری بی دریغ و عشقی والا در دنیای پر نیرنگ دوستی های حساب شده، مُجاب میکند.

آدمها چنان بی‌محابا با قلب های یکدیگر قمار می کنند، که عن‌قریب خودمان با خنجری در کمین خودمان باشیم، مبادا آنقدر مهر و دوستی را پیشکشِ نالایقان کنیم که علاوه بر خیانت به روح زندگی، مجبور باشیم مُهرِ حماقت را هم مادامُ العمر به دوش بکشیم.
روزگارِ تلخ و متشنجی‌ست؛ مراقبِ مهربان ها باشیم...