انسان مثل آب روان این رود جاری وزلال وپاک است.

انسان مثل آب روان این رود جاری وزلال وپاک است.
اگر قسمتی حتی قسمت کوچکی از وجودت را جایی جا بگذاری یا بیالایی مثل این آب جدا مانده از رود روان گندیده ونا مرغوب خواهد شد.
ایستایی تو را به ,مرداب, می کشاندو رنج ماندن سخت است برای اینکه بتوانی هماهنگ با زندگی جلو بروی باید جرائت پذیرفتن رویداد های زندگی را داشته باشی.
جرائت تغییر وتحول را.خودت را باور کنی تا به آنچه بودی برسی.
این رود جاری است ونیازی به ایستادن ندارد تا جایی را صاحب شود.ما مسافریم ونیازی به خرید مسافر خانه نداریم.شاید مسخره باشد ولی باور کن خیلی از ماها اینگونه می اندیشیم می خواهیم جاده ای که می رویم مال ما باشد.آنقدر سرگرم این جاده می شویم که رفتم فراموشمان می شود.
فقط می توان از آنچه که هست لذت برد نمی شود چیزی را در زمین تصاحب کرد .
آسمان را کسی نمی تواند به نام خود سند بزند.