و نمی پرسی حتی گاهی

و نمی پرسی حتی گاهی:


هی فلانی . . . .


هی تو که رادیوی عصر ،


جغرافیای تنت رابحرانی گزارش می کند مدام . . . .


چه می کنی راستی با کوهی که بر دلت کاشته ام . . . . !؟؟


برای زمین گیر کردنِ من ،


نخندیدنت کافی بود . . . .


این کوه که کاشتی ،


سنگین تر از این حرف ها بود . . . . !