پروتکل قدرت

پروتکلِ قدرت
راهنما، نه موعظه. نقشه، نه شعار.

۱) فهمیدنِ بی‌خطر = توهم
تا وقتی چیزی را به خطر نینداخته‌ای، ادای فهمیدن درنیاور.
آگاهیِ واقعی در «فاصلهٔ امن» می‌میرد.
تصمیم یعنی ورود به منطقه‌ای که بهانه‌ها تیرباران می‌شوند.

۲) اخلاقِ ضعیف، طعمه است
قدرتِ بی‌اخلاق، تو را وحشی می‌کند.
اخلاقِ بی‌قدرت، تو را قربانی می‌کند.
قدرت: سوخت
اخلاق: فرمان
نبودِ اولی = مرگ
نبودِ دومی = خودکشی

۳) مدیریت با چشمانِ بسته
مدیری که فقط «نتیجه» را می‌بیند، بازی را باخته است.
میدانِ واقعی در «علت‌ها»ست؛
در سکوت‌های معنادار، تأخیرها و لبخندهای دروغین.
اگر صدای ترسِ زیرمجموعه‌ات را نمی‌شنوی،
تو سوارِ اسب نیستی؛ اسب سوارِ توست.

۴) تستِ بی‌رحمِ باور
باورت را بسنج:
توجیه می‌سازد یا مسئولیت؟
فلج می‌کند یا حرکت می‌دهد؟
در اوج قدرت، جلوِ فسادت را می‌گیرد؟
اگر باورت «سنگین» نیست،
زنجیر است؛ رهایش کن.

حکم نهایی
قدرت یعنی توانِ گرفتنِ تصمیمی
که راهِ بازگشت را می‌سوزاند.
یا بساز،
یا بسوز.

به قلم: بهرام محمدی
حَـد — معمارِ قدرتِ پایدار
@bmlimit