معجزه همان ته مانده ی امید خودمان است کسی که باور دارد

معجزه همان ته مانده ی امید خودمان است ، کسی که باور دارد معجزه اتفاق می افتد یعنی باوجود تمام دویدن ها و نرسیدن ها آن ته ته های دل و دیده اش لکه هایی از امید هنوز هم یافت می شود ، یعنی باور کردن به حقیقت پیش آمده از خود اتفاق سخت تر است ، معجزه همان ایمان شکست ناپذیر دل آب دیده ی ماست ، همین حال خوبی که گهگاهی به دیدارمان می آید آفتابی می کند حوالی آسمان ابری دل شکسته یمان را .
معجزه زمانی اتفاق می افتد که نخواهی شکستی را باور کنی مثل همان دخترکی که لبخند از لبهایش کنار نمیرود از دلش امید خالی نمیشود نه که نتواند فراموشش کند نه او تنها نمی خواهد ، نمی خواهد دوستش نداشته باشد و امیدوار است به صدای قدم هایی که روزی خواهد شنید . .
معجزه همان ته مانده ی امید خودمان است که اگر خدا خواست و سهمت رسیدن بود اتفاق می افتد ...