وقتی لب به سخن میگشود حس میکردم او خود من است

وقتی لب به سخن می‌گشود حس میکردم او خود من است..
حرف هایش را و همه چیز را به خوبی درک میکردم و این آخر مرا خواهد کشت..
او خسته بود اما امید هم داشت و با تمام خستگی و درماندگی هایش به من هم امید میداد..
هردو ما منتظر بودیم برای یک روز خوب به قول خودش که می‌گفت: همه چیز یک روز درست میشود و هردو ما به امید آن روز زنده مانده بودیم..


«من نوشت»

«ر.کاف»