"خودم"

"خودم"
معشوقه ی شعرهایم کرده بودمت:
انصاف نبود از راه نرسیده
"تو" را بگیرد
و با خودش ببرد...
تصور کن
حال رفتگری را که
برگ ها را با عشق دور خودش جمع میکند
و توفانی از خدا بی خبر،
از راه نرسیده
با خود میبردِشان...