آدمها عادت کرده‌اند به امدن و عادت دادن و رفتن!

آدمها عادت کرده‌اند به امدن و عادت دادن و رفتن!
می‌آیند هزارتا قربان صدقه و دروغ و دلنگ خرجت میکنند و بعد هم یک بهانه‌ی مضحک می آورند و میروند!
همیشه همین بوده است. استثنا هم پیدا نمیکنم! نه اینکه نگشته باشم حسابی گشت و گذارهایم را کرده‌ام آخرِ سر هم «گشتم نبود نگرد نیست» شد نتیجه‌ام!
نیایید، نیایید. قلبتان که کمی تندتر زد فکر نکنید عاشق شده‌اید. نیایید قلب یک نفر دیگر را هم به تپش بیندازید و خودتان که از تپش افتادید ترکش کنید!
آدمها از تپش قلب سنگ کوب میکنند
میمیرند
خونشان گردنتان می‌افتد
تا حالا اعلامیه‌ی مرگِ هیچکدامشان را ندیده‌اید، من هم ندیده‌ام اما «دیگر نخندیدن‌هایشان» همیشه «لباسِ تیره‌ پوشیدن‌هایشان» «تنها شدن‌هایشان»، همه این هارا دیده‌ام! همین ها مرگ است. همین ها سنگ کوب است.
اما،ما چه کنیم که شما عادت نکنید!؟
عادت نکنید به این «آمدن‌ها و عادت دادن‌ها و ترک کردن‌ها و کشتن‌ها»
خودتان بگویید ما چه کنیم که شما به این کار‌ها عادت نکنید!