بدون ابتلا و گرفتاری هر کدام از ما خیلی راحت سیر و سلوک م

بدون ابتلا و گرفتاری هر کدام از ما خیلی راحت سیر و سلوک می کنیم. خیلی راحت! و خیلی هم خوبیم! مثل یک حوض لجنی هستیم که چند سانت آب نو و قشنگ داخل آن جمع شده است و تا آن را به هم نزده اند ، خیلی قشنگ است ؛ مخصوصاً وقتی که جلوه نور خورشید هم در آن بیفتد و طلای خورشید و نقره آسمان هم در آن درخشش پیدا کند. درخت ها هم در آن جلوه کنند. صدای قورباغه ها هم برود و صدای بلبل ها را هم بشنویم. در این هنگام خیلی تجلّی می کند، ولی وقتی یک دست به آن می زنیم ، می بینیم که همه چیز آشفته شد و همه چیز از توی این آب بیرون آمد.
ما آدم هایی هستیم که تا بحران ها و گرفتاری ها شلوغ مان نکرده و به قول خودمان تا کفرمان در نیامده است، خیلی آقاییم! ولی یک بحران، یک حرف، یک حدیث ، یک صدای زیاد، حتی یک گنجشکی که جیک جیک می کند، کفرمان را در می آورد. این ها حالت های ماست. در روایت آمده: {چه بسا ! کسی که شب مؤمن می خوابد و صبح کافر بیدار می شود} ؛ که خدایا! چرا پشه و مگس را خلق کردی ؟ و هزاران چرای دیگر...به همین زودی از دست می رویم!
پس آن چه سلوک انسان را تضمین می کند و آن را به وصول و دست یابی متصّل می کند ، آن چه راه های تنگ را برای او باز می کند و از همه بی راهه ها او را به راه و به مقصد می رساند ، بلاست.
و علامت سلوک او هم ، مقدار تسلیمی است که در برابر بلا دارد و مقدار رضایی است که به قَدَر و قضای حق دارد و هر اندازه که سرکشی کند ، بدانید که هنوز این استخوان ها صاف نشده است، هنوز کار دارد. بحث بلا ، بحث عظیمی است. این مرکب بلا ، شوخی نیست!

استاد علی صفایی حائری🌹