گاهی وقتها ،

گاهی وقتها ،
فقط باید بنشینی و از بودنت لذت ببری

گاهی وقتها باید
خودت را از چنگال آهن پاره ها و نور نئون ها نجات دهی
تمام دغدغه ها و آرزوهایت را
در بقچه ای سفید بپیچی
بگذاری درون کمد
و درش را قفل کنی
و بعد
راه بیفتی بروی کنار یک رودخانه ی دنج
زیر سپیدار یا بید مجنونی دراز بکشی
چشمانت را ببندی
و به آوای پرندگان و شرشر دلنشین آب
گوش کنی
ـ به عبور آرام آب و گذار بی بازگشت عمر ـ
و ازاین که اینهمه خوش شانس بوده ای
که از میان میلیاردها حالت نیستی
"هستی" را تجربه کنی
رقص درونت را
با نسیم و آب و درخت و پرنده
به اشتراک بگذاری.

گاهی لازم است رها بشوی
از تمام چارچوب هایی که آرامشت را از تو گرفته اند ،
تا لذت زیستن
و عشق ورزیدن های رها را
در زلالی جانت به تماشا بنشینی
شبیه تماشای ماهی کوچک ناآرامی
در زلالی جویباری آرام.

هستی جان!
دنیا
هنوز زیبایی هایش را دارد.