پنجره ای

پنجره ای
امتداد آسمان
بغض می کند ،
روی ابرهای خیالش
راه می رود و
تمام سو سوی چشمانش
به اندکی رها شدن می خندد
و روزی
خواهد ایستاد
خواهدشکست
بهانه ی سکوت را ...