آروم نمیکنه منو

آروم نمیکنه منو
این دوستت دارم تایپ کردنا،
این استیکرای بوس و این گیفای بغل...
دلتنگیمو درمون نمیکنه هی بالا پایین کردن صفحه اینستاتو هی این ور اونور کردن عکسای پروفایلت...
باید تو بغلت باشم
بعد بهم بگی که دوستم داری نه ی بار،هزار بار...
هی بوسم کنی و هی زبری صورتت اذیتم کنه و هی خودمو بزنم به بیخیالی...
باید زل بزنم تو چشمات هی نگات کنم و هی سیر نشم ازشون...
باید غرق شم تو جزئیات صورتت ی جور که حفظشون بشم...
دوای درد من حرف زدن باهات توو این صفحه چند اینچی نیست...
یا حتی گفتن دلتنگیم و به رو آوردن جای خالیت که بدجور میزنه تو ذوق...
دوای درد من شنیدن بوم بوم قلبته،
گرفتن دستته ی جور که خطای کف دستتو از بر بشم...
دوای درد من نفساته که بخوره به صورتم،
دوای دردم دستته که بره لای موهام،
دوای دردم بودنته همین الان،همین جا... پیشم...