کجا رفته اند آدم ها ؟

کجا رفته اند آدم ها ؟
از حریمِ خانه های قدیمی ؟!
کجا رفته چشم هایی که هر غروب ؛ کنار پنجره ی چوبی ، انزوای دردناکِ خویش را در آغوش می کشید ؟!
کجا رفته دست هایی که هر شب ، در کنج کاهگلیِ این اتاق ، عاشقانه نوازش می کرد و لب هایی که از رنج های زایشِ پروانه می سرود ؟!
و معشوقه ای را تنگ به آغوشِ هوس می فشرد و می بوسید ...
کجا رفته اند آدم های این خانه ؟
که در گلوگاه زمان ؛
عطر کهنه ی خاطراتِ خویش را جا گذاشته اند ،
در انحنای مبهم و فرتوتِ خشت های راه پله ...
و من دیده ام ،
و من شنیده ام بغض را که هرشب ؛
از شکاف های دیوار ،
خودش را به درون می کشد و در جایِ خالیِ کسی ،
گریه می شود ...
#نرگس_صرافیان_طوفان

‎‌‌‌‌‎‌‌
دیدگاه ها (۱)

آدم یک وقت هایی خودش را برای همیشه جا می گذارد!نیمکت های چوب...

پاییز بارش را زمین گذاشتو چمدانش را گشودالبته که می‌دانی سوغ...

"ای آیه‌ی مکرر آرامش! میخواهَمَت هنوز"#بنام_عشق عشق، امن‌تری...

تمام غصه‌ها موجه نیستند! ما اکثر وقت‌ها غمگین و سوگواریم؛ بر...

عاشقانه های شبنم

✦ اولین گناه ✦فصل دوم: مردی که در سایه ایستاده بوداز وقتی به...

بندبند جانم❤️بہ دوست داشتنت بند استتو آن تپش بے قراریلابہ لا...

چند پارتی بازی ممنوع

هم‌سلولی خطرناک (پارت آخر)× برو، قبل از اینکه پلیس پیدات کنه...

سلامممممممم من اومدم با فیک جدیددد لیلیلیلیلیللییلی

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط