بچه ی طلاق بودن به ظاهر

بچه ی طلاق بودن به ظاهر
توجیه خیلی خوبیه برای
موفق نشدن توو زندگی ...!
الان نمیخوام بگم وضعیتِ سختی نیست؛
چرا اتفاقا خیلی سخته...!
حسرتِ خانواده داشتن تا آخر عمر اذیت میکنه آدمو ؛ مخصوصا اگه تک فرزند باشی که دیگه بیش از حد این موضوع آزار دهنده میشه ...
اینطوریه که هر جا میری میبینی اکثر آدما با خانواده هاشون اومدن ولی تو ...!
اولین تفاوتی که بچه متوجه اون میشه توو
محیط مدرسه ست !
شما فرض کن زنگِ آخر مدرسه؛ همه
بچه ها خوشحالن که میرن خونشون و فلان غذا رو که مامانشون براشون درست کرده میخورن ولی تو باید خودت بری یه فکری به حال ناهار بکنی ...!
یا بدتر از اون مسخره شدناییِ که باهاش روبرو میشی و راه فرار نداری ...!
البته این پیش پا افتاده ترین مسئله ای بود که میشد بهش اشاره کرد !!!
تا مدتها خودتو یه موجود اضافی میبینی ؛ اختلالات اضطرابی که تا بزرگسالی همراهاته؛ افسردگی،بلاتکلیفی،طرد شدگی و ...
کمترین ضربه هاییِ که یه بچه طلاق بهش وارد میشه ...
از دردناک ترین قسمت های بچه ی طلاق بودن به چشم ترحم دیده شدنه !
هر کسی از راه میرسه بهت محبت میکنه و پیش خودشم فکر میکنه که نمیفهمیم از رو ترحمِ !!!
توجه های توو خالی ،
محبت های کذایی
و ...
هیچکدوم جایِ خالیه خانواده رو پر نمیکنه...!
اما واقعیت اینه که اگه بدترین بلاها هم سرمون بیاد دنیا متوقف نمیشه !
به این فکر کنیم که حالا این اتفاق افتاده باید چیکار کرد؟!!
هی بشینیم فاز غم ور داریم چیزی عوض نمیشه،میشه؟!!
پدر و مادرمون به هر علتی نتونستن باهم ادامه بدن این به این معنی نیست که ما هم دست از زندگی بکشیم...
آرزوهاتونو دنبال کنین،
هدفمند باشین ،
ماها میتونیم به خواسته هامون برسیم فقط کافیه
بلند شیمو بهانه و توجیه رو کنار بزاریم.
درسته که بچه طلاق بودن خیلی سخته اما
بن بست آرزوها که نیست ...