خداوندا

خداوندا
زمستان است، اما
هوا بس ناجوانمردانه گرم است...
زمین لب تشنه و غمگین،
امید آسمان خاموش،

نگاه مردمان بر پیکر خشکیده ای مدهوش،
نه بارانی...
نه برفی...
نمی آید ز قلب آسمان،آخر ...
صدای نعره ی مستانه ای بر گوش !!


«پاراکلیتوس آگوستوس»