من این پست رو به عشق کسایی میذارم که هنوز ته وجودشون به چ

من این پست رو به عشق کسایی میذارم که هنوز ته وجودشون به چیزی اعتقاد دارن و اون اعتقاد..اجازه نمیده حق الناس کنن و تهمت بزنن و حروم خوری کنن و غیبت بیجای مردمان..به عشق مادربزرگامون..پدربزرگا..مادرامون..وحتی جوونهایی که سر وتهشون رو میزنی میگن یاحسین..وبعضیام مثل خودم با اینکه ذوق کربلا ندارم ولی میگم یاعلی که هربار دلم هری میریزه پایین..نمیخوام بگم مذهبی دوآتیشم..بلکه میخوام بگم اینروزا بیشتر از هروقتی احتیاج دارم اعتقادی..ایمانی..این قلب آشفته منو آروم کنه..این روحی که کم کم دارم تو این هیاهو گمش میکنم..این سجاده ای که عاشق بوی مهرشم..تسبیح شامقصود یادگار پدرم..که هی پهنش میکنم..لاکم رو پاک میکنم..وضو میگیرم..نماز میخونم..آروم میگیرم ودوباره تنبلی غلبه و دوروز نمیخونم..والان پیش خودم میگم خدایا راحتم کن..اعتقاد منو محکم کن..نشانه بهم نشون بده که میده..انقدر بزرگه که زود باهام رفیق میشه..این پست به عشق کسانی گذاشته میشه که حسرت زیارت و درددل دارن..و بیجا میکنه حتی اگه کسی به این چیزا ایمان نداره اعتقاد دیگری رو به سخره بگیره و بخواد طرز فکرشو تحمیل کنه..یا فاز روشنفکری باعث بشه بگه من درست میگم و تو غلط..من میگم خوش بحال کسانی که ایمان دارن..همین..یاعلی