عاشقانه ای در دهه

عاشقانه ای در دهه ۵۰
پارت ۱۴

ویو املیا
ساعت ها گذشت و مراسم تموم شد و من موندم و اتاقی که دیگه کمدهاش پ از لباس نبود ، اتاقی که روی دیواراش پر از عکسو و آینه نبود بیرون قصر کلاسکه و اسب ها آماده بودن قرار بود برای همیشه از اینجا برم و میشد گفت کل زندگیم همون ۶ تا کیفی بود که قرار بود با خودم ببرم با صدای در از افکارم بیرون اومدم

<دخترم بهتر نیست بریم پایین

+خاله.....من دلم براتون تنگ میشه...من هنوز بچه ام....دلم بغل مامانمو میخواد( بغض)

< میدونم دخترم ..میدونم ،ولی الان تو یه زنی ....زنی که وظیفه اشه برای شوهرش همسر خوبی باشه

+( گریه)

< اشکاتو الان پاک کن عزیزم بریم پایین

+خاله میشه در و ببندی یه چیزی باید بهت بگم

< چی عزیزم

+ببند بگم

ویو راوی
خاله شری درو بست و بعده چند دقیقه از اتاق بیرون رفتن و رفتن پایین املیا سوار کالسکه شد و از پنجره کالسکه به قصری نگاه کرد که ۱۹ سال اونجا قد کشیده و با افراد اونجا بزرگ شده کالسکه شروع به حرکت کرد و املیا تا جایی که میشد خودشو از نگاه کردن قصر محروم نکرد
بعد از چندین ساعت بلاخره به انگلیس رسیدن از وسط شهر رد میشدن همه تعزیم کرده بودن و جلوی چشماشون رو گرفته بود هیچ کس حق دیدن پادشاه و شاهزاده رو نداشت بعد از چند ساعت بلاخره به قصر رسیدن قصری بزرگتر از قصر فرانسه ولی بی روح تر از قصر فرانسه همین دلیل تعجب املیا شده بود....