دستــ ـم را بالا مــ ـی برم 

دستــ ـم را بالا مــ ـی برم 

و آسمان را پایین مــ ـی کشــ ـم 

مــ ـے خواهــــــ ـم بزرگـــ ـی زمین را نشان آسمان دهــــ ـم ! 
تا بداند 
گمشده ے من 
نه در آغــــ ـوش او . . . 

که در همین خاک بـــــــ ـی انتهاست 

آنقدر از دل تنگــ ـی هایـــ ـم برایش 
خواهـــ ـم گفت 
تا ســـ ـرخ شود . . . 
تا نــــ ـم نــــ ـم بگرید . . . 

آن وقت رهایش مـــ ـی کنـــ ـم 

و مـــ ـی دانــــــ ـم 
کســـــی هـــ ـرگــ ـز نــــ ـخواهد دانست 

غـــ ـم آن غروب بارانــــ ـی 

همه از دلتنگـــ ـی هاے من بود . . .