ایستـــــاده ام به تماشـــــای دنیـــایــــی که دیگــــــ

ایستـــــاده ام به تماشـــــای دنیـــایــــی که دیگــــــر هیــــچ رنگـــــی نــــدارد!
آدمهـــــایـــی را دیـــده ام که حــــرف و عملشــــان بسیــــار باهم متفــــاوت بـــود...
با ایـــــن همــــه چنــــان آرامم که گــــویا هیچگـــــاه روزگار بهتـــــر از ایــــن نبــــوده...
نه حرفهـــــای خصمـــــانه دلگیـــــرم میکننـــــد...
نه دروغهـــــایـــی با طعــــم و عطـــــر عاشقـــــی
هـــــوش از ســــــرم مـــــی بــــــرد...
هـــــراز گاهـــــی مجبــــــورم بگــــــویم به مـــــن عشــــق تعـــــارف نکنیـــــد
قبــــــلا صـــــــرف شـــــــده!
آنگـــــونه بــــی حرکــــت به داستــــــانهـــــای تکـــــراری اطــــــرافم گـــــوش میکنــــــم
که میپنــــــداری بــــــرای نخستیــــــن بار میشنـــــوم!
تجـــــربه میکنــــــم روزهــــــایم را،
انســــــانهــــا را و اتفاقـــــات را بــــی آنکــــه بهــــــراسم از دلبســـــته شـــــدن...
جـــــدایـــــی را مـــــی پذیـــــرم که سهمـــــی از دنیـــایم باشـــــد...
واشــــک که ضعــــــف نیســـــــت!
یاد گرفتــــــه ام دشمنــــــم را دوســـــت من