همه گفتند بگو با زهرا

همه گفتند بگو با زهرا
روزها گریه کند یا شبها

تا دل فاطمه آشفته شده
خانه‏هامان همه آشفته شده

حرف بر حضرت صدیقه رسید
پای از دامن آن شهر کشید

گفت گر اشک نریزم چه کنم؟
با عدو گر نستیزم چه کنم؟

کوهها یار سزاوار منند
شهدا محرم اسرار منند

آب شد در ره آن خاک، تنش
سوخت رخسار حسین و حسنش

سایبانی که علی ساخته بود
دشمن از کینه‏اش انداخته بود

گریه بانگی است که عالم‏گیر است
گریه گر گریه بود شمشیر است