به عوض جواب پس دادن بابت امتیازات بزرگی که از کیسه ملت ای

به عوض جواب پس دادن بابت امتیازات بزرگی که از کیسه ملت ایران خرج شد تا در نهایت چند ایرباس به ایران بیاید و با آن عکس یادگاری بگیرند، طلبکار هم شده اند و سرازیر شدن عایدات برجام را به اجرای طابق النعل آن در حوزهای دیگر منوط می کنند. به عبارت دیگر، ما همچنان باید با امتیازات نسیه ای که طرف های غربی وعده می دهند، دل خود را صابون بزنیم، ولی برای آن که آب در دل آن ها تکان نخورد، دارایی های سرمایه ای خود را که به خون دل به دست آمده، به چکی در وجه حامل تبدیل کنیم و به گردن کلفت های موبور و چشم آبی بدهیم تا دلشان به رحم بیاید و تازه به ما «اعتماد» پیدا کنند. با این سیاست، ما پذیرفته ایم که طرف «یاغی» و «غیرقابل اعتماد» هستیم که باید همواره و به صورت یکطرفه اعتماد بسازیم.
قلب راکتور اراک که در روند هول هولکی «اعتمادسازی یکطرفه، با بتن پر شد

اما کدام اعتماد؟ آیا ساده اندیشی هم حدی ندارد؟ آیا هدف آن ها که هر روز بیش از دیروز به ما چنگ و دندان نشان می دهند، به واقع به دنبال اعتمادکردن به ما است؟ آیا تاریخ(نه تاریخ سده های دور، بلکه تاریخ همین ده پانزد سال گذشته) بهترین آیینه نیست؟ آیا سرنوشت اتحاد شوروی، لیبی و عراق مربوط به دوران پارینه سنگی است؟ آیا به خوبی روشن نیست که قصد دارند به زعم خودشان " چنگ و دندان ایران را بکشند" و آن را " رام کنند"؟ اگر حس آن را ندارید که به تاریخ ده پانزده ساله اخیر رجوع کنید، دست کم مواضع روزهمان سیاستمداران غربی را دنبال کنید. به این خبر به تاریخ ۳۰ فروردین توجه کنید:

"دولت آمریکا به کنگره اطلاع داده است که ایران به تعهدات خود بر اساس توافق هسته ای مورد مذاکره با دولت باراک اوباما رئیس جمهور قبلی در سال ۲۰۱۵ ، پایبند بوده است و اعلام کرده است آمریکا روند کاهش تحریمها بر ضد جمهوری اسلامی را به ازای محدودیت برنامه هسته ای این کشور ، تمدید کرده است. با این همه رکس تیلرسون در یکی دو روز اخیر در نامه ای که برای پل رایان رئیس مجلس نمایندگان آمریکا ارسال شد ، اعلام کرد دولت آمریکا بررسی کامل توافق هسته ای موسوم به برنامه جامع اقدام مشترک (برجام ) را در دست انجام دارد. در این نامه آمده است : « ایران با توسل به بسیاری از ابزار و شیوه ها، همچنان از جمله کشورهای اصلی حامی تروریسم به شمار می رود ."

مفهوم دیگر این موضع تیلرسون این است که اگر تا قیام قیامت هم اعتمادسازی کنید، حامی تروریست هستید و اصطلاحا "مقبول نمی افتد." در زمان نوشتن این گزارش، شاهد دیگر از غیب رسید و خبر آمد که: رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه آمریکا در نشست پرسش و پاسخ کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان این کشور گفت: برنامه ای برای دیدار با ایرانی ها تنظیم نشده است اما از عناصر داخلی که بتوانند به انتقال و تغییر صلح آمیز قدرت در این کشور به ما کمک کنند، پشتیبانی می کنیم ."

او به صراحت از پشتیبانی از کودتای خزنده در ایران سخن می گوید. شاید هم تیلرسون پاس گل موج سازان «برجام منطقه ای» را به خوبی دریافت کرده و از " عناصر داخلی که بتوانند به انتقال و تغییر صلح آمیز قدرت در این کشور به ما کمک کنند" دم می زند. مگر نه این که تیلرسون هم مانند رییسش ترامپ، تاجری بوده که وارد سیاست شده، و مدیریت هزینه ها و رسیدن به هدف با کم ترین هزینه مهم ترین اصل تجارت است؟ وقتی سیاستمداران آمریکایی می بینند که کسانی در داخل کشور، با علم به سناریوی روشنی که برای ایران چیده شده(در آوردن گام به گام ابزارهای قدرت و تاثیرگذاری از دست ایران و منفعل سازی جمهوری اسلامی)خود منادی تعجیل در اجرای این سناریو می شوند، آیا نباید دوباره به جریان هایی در داخل دل ببندند؟