ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﻭﻝ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﯾﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩ

ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﻭﻝ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﯾﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻮﺩ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﻭﺭﺕ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﺣﻘﯿﻘﺘﯽ ﺍﺳﺖ
ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﻠﺒﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻏﻢ ﺗﻮ ﺭﻭﺑﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ
ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪﻡ ﻭ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﺟﺎﺭ ﻣﯽ ﺯﺩﻡ
ﻫﺎﯼ ﻫﺎﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺷﮏ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺁﻩ ﺑﻮﺩ
ﮔﺎﻩ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺧﻨﺪﻩ ﻣﺜﻞ ﺷﻮﻕ
ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺗﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩ
ﺟﻨﮓ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﯿﺐ
ﺳﯿﺐ ﺑﯽ ﮔﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺑﯽ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐﺠﺎﯼ ﺷﺐ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﯾﻪ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﯽ ﺯﺩﯾﻢ
ﺭﺩﯼ ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺳﺮﺩ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭ ﻣﺎﻩ ﺑﻮﺩ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﺗﻮﯾﯽ ﻭ ﻣﺎﻩ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ ﭼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻓﺘﺎﺏ ، ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺳﯿﺎﻩ ﺑﻮﺩ ؟
ﺍﻫﻞ ﺷﮑﻮﻩ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺁﻧﻬﻤﻪ ﻏﺮﻭﺏ
ﺑﺮ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮔﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﻡ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﻢ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﺠﺎ ، ﮐﺠﺎﯼ ﮐﺎﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻮﺩ
" ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻬﺮﺍﻣﯿﺎﻥ "