زندگی سختی را پشت سر گذاشته بودم

زندگی سختی را پشت سر گذاشته بودم
و همیشه شاکی بودم که خدایا
چرا این همه سختی فقط برای من؟
بعد یک روز تو آمدی
و من فهمیدم خدا بهترین مخلوقش را برای من کنار گذاشته بوده
نمی گویم سختی ها بهای بودن تو بود
تو که قیمت نداری
می گویم اگر همه چیز خوب بود و تو هم بودی، آنوقت عدالت خدا کجا می رفت؟
هرچند هنوز هم هرچه فکر می کنم خداوندی که از تو یکی آفریده و فقط به من داده چطور می تواند عدالت را در حق بقیه رعایت کرده باشد؟