mosaferezendegi

چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهت

چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهت
به فلک رسد کلاهت که سر همه سرانی

چه نکو طریق باشد که خدا رفیق باشد
سفر درشت گردد چو بهشت جاودانی

مولانا
دیدگاه ها (۱)

چو نمازِ شامِ هر کس بنهد چراغ و خوانیمنم و خیال یاری غم و نو...
ya.tarid

یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خودهیکل یارم که مرا می‌فشرد د...
hamid03

#در_بندِعشق...تو را در همان شب مهتابی دیدمسیه چشم و گسیو کمن...
lovebandar

چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهت به فلک رسد کلاهت که سر ...
raminshahrah111

چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهتبه فلک رسد کلاهت که سر همه...
rade-paye-noor

چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهت به فلک رسد کلاهت که سر هم...
filmgoon

یه جایی مولانا خیلی قشنگ میگه:«چو‌ خدا بود پناهت، چه خطر بود...
mahshid.arefy

یه جایی مولانا خیلی قشنگ میگه که : « چو خدا بود پناهت ، چه خ...
f_a_t_e_m_e

🕊️چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهتبه فلک رسد کلاهت که سر ه...
aramesh_h

یه جایی مولانا‌ خیلی قشنگ میگه :چو خدا بود پناهت‌،چه خطر بود...
olivia.anita

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط