بر بساطی که بساطی نیست

بر بساطی که بساطی نیست

در درون کومهٔ تاریک من که ذره‌ای با آن نشاطی نیست

و جدار دنده‌های نی به دیوار اتاقم دارد از خشکیش می‌ترکد

*-چون دل یاران که در هجران یاران-*

قاصد روزان ابری، داروگ!
*کی می‌رسد باران؟*