اهل زابلم

اهل زابلم
سرزمینم همه شعر بود و سرود،
همه پاکوبی و عود،
همه رقص و نفس و ثروت و رود!
لیک اینک همه غمگین و اسیر،
روزگاریست ک درگیر غبار،
ریه هاشان پُرِ خاک،
گاه باران اسید.

اهل زابلم
خانه ام آنجا نیست،
دلم اما آنجا.
های مردم، مردم!
ثروتش چاپیدند،
بر سر مردم سبزش اینک
خاک ها خوابیدند.
آسمان وطنم خاکی و زرد،
هامون وهیرمندوصابری،
خشک و بی آب و علف.
هیچکس نیست کند چاره درد؟


اهل زابلم
شهر من گم شده است،
زیر آوار غبار،
نیست دیگر خبری،
از گل و عطر و بهار.


اهل زابلم
زابل من گم شده است،
زیر یک عالمه خاک،
رود و باغش گشته،
ز آب و سبزی،
بری و عاری و پاک!
بگذارید بنالم یاران
اهل خاکستانم!
اهل خاکستانم!