عاشقے آواره ام

عاشقے آواره ام
در غربت چشمان تو
گریہ پنهان کرده ام
از حرمت چشمان تو
بوے تو را گرفتہ تن لحظہ هاے من
صد باغ گل شکفتہ شده در هواے من
امشب تمام غربت خود را گریستم
شاید دل تو بسوزد براے من

من آن موج هستم کہ بے اختیارم
خودم را بہ آغوش تو مےسپارم
تو دریاے من باش
بہ حسرت گذشتہ همہ روزگارم
تو فرداے من باش