وانشات از این بشر

وانشات از این بشر..
پیرهن آستین بلند آبی روشنی تنت کردی با دامنی بلند و هم رنگش.به سمت اینه قدم برداشتی و خودتو بر انداز کردی.طبق عادت بچگیت با خودت تو آینه حرف زدی
_خوشگل شدم.
_مثل همیشه
_نمیخوام لباس باز بپوشم.
_چرا؟
_چون تنها دختر اونجا منم و بقیه پسرن
صدایی جوابتو میداد.صدای ذهن خودت بود.توهم در جوابش چیزهایی میگفتی.بخاطر این کارات،هیچکس نمیپذیرفتت و بهت برچسب عجیب رو میزدن.هنوز هم میزنن.ولی یکی بود که از بچگیت باهاش دوست بودی و هروقت حس ناراحتی میکردی بهت میگفت؛تو خاصی ا.ت چان.اونا به تو حسودیشون میشه.میدونی مردم چقد تلاش میکنن مثل تو باشن؟اه اصن پاشو برو گمشو خاک تو سرت اعصابم منم خورد کردی آخه مگه چیت از بقیه کمتره ککافتتتتت(نخندین خو بچم اینجوری بلده دلداری بده 😔✔️)امروز تولد اون فرشته جهنمی بود.