این چه پارادوکس مزخرفیه که هم دلم میخواد بمیرم ولی واسه ز

این چه پارادوکس مزخرفیه که هم دلم میخواد بمیرم ولی واسه زندگی کردن اشتیاق دارم، هم میخوام از همه فرار کنم ولی حتی شنیدن لغت "تنها" به گریه ام میندازه، هم کلی حرف تلنبارشده دارم هم دلم نمیخواد هیچوقت حرف بزنم.
همه چیز در عین درست بودن غلطه...