تو که نیستی

تو که نیستــی
مـن موندم و پنجشنبه ها تو قبرستون سوت وکور
با یه سنگ سرد
با یه متر خاک
بـــــا یـــه دنـــــیا ارزو که باهات دفن شد
خلاصه یه گلوی پربغض چشایی که لبالب پــره از اشک
و خنده هایی ک بخاطر اینه ک اشکم نریزه رو سنگت
نـگم برات نبودت چ کرده با دلم