به گمانم بزرگترین دارایی ِ زندگی ِآدمیزاد، همین انسانهای

به گمانم بزرگترین دارایی ِ زندگی ِآدمیزاد، همین انسانهای اطرافش هستند،
همین کسانی
که به شکلی، اعلام می کنند حواس شان به تو هست...
همین کسانی که گاهی با دو سه خط پیغام نشان می دهند چقدر دل شان پیِ تو ، دل ِ تو و درد ِ توست...
همین افرادی که پیگیرند... که نباشی دلگیرند...
همین آدم هایی که دلتنگ ات می شوند و بی مقدمه برایت می نویسند...
وقت هایی دو سه خط شعری می فرستند...
که بدانی خودت... وجودت... خوب بودن حال و احوالت برای کسی مهم است...
آدمیزاد چه دلخوش می شود گاهی، با همین دو سه خط نوشته... دو سه خط پیغام، از کسی حتی آن سر ِ دنیا...
حس ِشیرینی ست که بدانی بودنت برای کسی اهمیت دارد، نبودنت کسی را غمگین می کند...
وقت هایی هست که می فهمی حتی اگر دلت پُر درد است، باید بخندی و شاد باشی، تا آدم هایی که دوستت دارند را، غمگین نکنی...
خواستم بگویم که چقدر این دارایی های زندگی ام،
این انسانها، برایم پُر ارزش ند...
که چقدر خوب است دارمشان...