خداوندا ، به قصه ى زندگى من آمده اند مردمان بسيارى ، برخى

خداوندا ، به قصه ى زندگى من آمده اند مردمان بسيارى ، برخى خداوند لطف بوده اند و درمان و برخى جلوه اى از درد بوده اند و خشم خاطرشان تداعى باران است و يا جلوه ا ى از طوفان .
كه تفسير عشق شده اند و حكايت نفرت .
بگذار لحظاتى ورق زنم و بياد آورم چهره ها ى آنان را .
خداوندا ، به من آموختى اينگونه بودنم را مديون عشق و نفرت انسانم .
به من بياموز باران شدن را و بى دريغ عشق باريدن به همه ى آنان را
كه صحنه ى روزگار ، بى حضور ديگران مردگى است .
و بگذار بينديشم اينك به اثر وسهم خويش در ميان انسانها .
كه در خاطر كسى عشق بوده ام و بارانى و در خاطرات كسى خشم بوده ام و طوفانى .
و من نيز تكرار آنانم در صحنه ى رويش زندگى .
الهى ، مرا بوى تو و بندگى كوى تو .
خدايا مرا جز تكرار تو مباد پس از اين

مرا آفتابى بايد و بارانى ...
ياد من تبسمى بر لبان تو
و تو هر كه ميخواهى باش ...
و پياله باش در باران آسمان من ...
من ، تو ، او ..... عشق