دلنوشته ..

دلنوشته ..
متحیر شده‌ ام
تا غم عشقت ناگاه
از کجا یافت در این گوشه ویرانه مرا
خاطرات تو و
دنیای مرا سوزاندند ...
تا فراموش شود یاد تو,

هرچند نشد ....!
دو چشمم خیره بر در بود شاید باز برگردی
چه درصدها که من با احتمالت زندگی کردم!
دیگر ناگهانی لبخند نمی زنی
و انگار غم سال ها
در نقطه ی کورِ خانه
منتظر مانده بود
تا حرف دلـش را به ما بزند...
خیره به چشم هایت که می شوم 
شوخی نیست
جدی نیست
چیــزی نیست...!
 ،
چه اندوهی ست
کنارِ نگاهت یکی باشد
دلی نباشد...
این تنهایی نیست که پیاده رو ها را مَحزون کرده است
بی کسی درد دارد...
حاﻝ ِﺷﻌﺮ ِﻧﺎﺗﻤﺎﻣﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮِ ﺍﺷﮏ ِ ﻗﻠﻤﯽ ﺳﺖ
ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ِﺧﻮﺷﯽ ﺑﺮﺍﯼ َﺵ ﺭﻗﻢ ﺑﺰند
ﺳﺮﻣﻪ ﺍﯼ ﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ِ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﯼ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﯾﯽ
ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﯽ َﺵ ...
ﺣﺎﻻ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻮﻩ ﮔﺮ ﻗﻠﻢ ؛
ﺷﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻮﻫﺎﯼ ِ ﮊﻭﻟﯿﺪﻩ ﯼ ﻭﺍﮊﻩ ﺍﯼ
ﮐﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ ﻭ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻣﯽ ﺯﻥ َﺩ
ﺗﺎ ‏« ﻋﺸﻖ ‏» ﺭﺍ ﺧﺘﻢ ﮐﻼﻡ ﺷﻮﺩ
ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ِ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻏﺰﻟﯽ
ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺗﻮ ؛ ﺧﻂ ِ ﭘﺎﯾﺎﻥ َﺵ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺷﻌﺮ ِ ﻧﺎ ﺗﻤﺎمم
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﺷﻮﺩ ...
و
عشق
درد بزرگی ست
وقتی که درمانش
در دستان کسی باشد
که دیگر نیست..