راستش...

راستش...
دیگر خودم هم خسته ام...
از اینکه...
هر شب در بین این آدم ها دنبال تو بگردم...
و خودمان را تصور کنم...
در خانه ای که سهم ما نشد...
لعنت به این شهری که کم کم مرا...
به نداشتنت عادت میدهد...