دستانِ دختری،

دستانِ دختری،
مرا،
چون شکوفه‌هایِ نارنج،
می‌چیند؛
در گریزِ بیهوده
از چکمه‌ی سربازانی
که در سرم
هر روز
رژه می‌روند.
و دور از نگاه فرمانده،
شکوفه‌هایِ خشکیده را
در دستمال
می‌بویند.
-حمیدعصائی