ما گر چه بتا در نظرت بی سر پائیم

ما گر چه بتا در نظرت بی سر پائیم هر شب زغمت معتکف و رو بخدائیم
تا زلف تو را دید دلم گشت گرفتار زانروست که ما دلشده ی دام شمائیم
خون میچکد ازدیده ی گریان من ای دوست از بسکه به دل چشمه ی جوشان وفائیم
هر صبح که مستانه بگلزار خرامی ما منتظر بوی تو از پیک صبائیم
ای گشته ز ما دو ز گذاری بمن آور عمریست که ما در طلبت غرق دعائیم
تا چشم تو دل می طلبد از من و عشاق ما نیز سرانداز بر این کار رضائیم
بیمار شدم از غم هجران تو ایدوست باز آی طبیبا که بدنبال شفائیم
کی میرسدم دست به زلفین تو یارا زانرو که ز دوریش به صد بحر بلائیم
نقش تو بشد از نظرم پاک که در یاد تا درد جمیلاست به امید دوائیم