این شعر رو خودم گفتم یک قلم شکسته

این شعر رو خودم گفتم یک قلم شکسته
تقدیم به تمام مادران کمر شکسته!


مادرت چشم به راه است بیا
قصه جنگ تمام است بیا
رخت چرکهایت به بند است بی پلاک تو رفته ای؟
قصه جنگ را فراموش کرده اند تو مانده ای؟
مانده ای و بی صدا حرف میزنی؟
مانده ای وبی پلاک خوابیده ای؟
پر دلم تنگ تو شد باپلاکت حرف زنم؟
پسرم انگار فراموش کرده ای من مادرم!
دل من تنگ تو است بی معرفت تو رفته ای؟
رفته ای محکوم به حبس پشت قاب عکس شدی؟
خونه آب و جارو شد پس کی میای؟
بلیط مشهد تموم شد کی میای؟
رفقاتم اومدن تو کی میای؟
سهم من از تو فقط خوابم شده؟
سهم من از تو فقط چفیه و سربند شده؟
سهم من از یک صدای بم شده؟
از یک صدای ضبط شده؟
پسرم برگرد بیا مادرت تنها شده!
نگاهم به عکس دیوار خشک شده!
پوتیناتم پشت در ها جفت شده!
کوچمونم با تو هم اسم شده و
ترسم از اینه بیای و گم بشی!
آخه اینجا خیلی چیزها گم شده!
عشق آقامونو میگم میشنوی؟
عشق مولامونو میگم میشنوی؟
آخه اینجا خیلی ها اسیر شدن!
نه اسیری مثل تو (اسیر) شدن
اسیر برند معروف
اسیر شهرت و پول
اسیر یه چیزایی که واسه توه هیچی نبود!
حالا که فکر میکنم برنگردی بهتره!
برنگردی و نبینی بهتره!
آره خوب گول میزنم!
تو چشات از هممون باز تره
اینی که حرف میزنه یه مادره!
طاقتم خدا میده! برنگردی بهتره!!